Giuseppe Garibaldi (1807-1882)

Marynarz i żołnierz walczący o zjednoczenie i odrodzenie ojczyzny. Wybitny wolnomularz, włoski bohater narodowy, orędownik niepodległości Polski.

masoni: Giuseppe Garibaldi

Urodził się 4 lipca 1807 roku w Nicei, we włoskiej rodzinie rybackiej.

W 1834 roku został skazany na śmierć za uczestnictwo w nieudanym powstaniu i schronił się we Francji, a później w Taganrogu - portowym mieście nad Morzem Azowskim w Rosji. Potem trafił do Tunezji i następnie do Ameryki Południowej, gdzie walczył po stronie republikanów przeciwko wojskom cesarstwa Brazylii. Dowodził także oddziałem ochotników wspierających Urugwaj w wojnie z Argentyną.

W 1836 r. Giuseppe został przyjęty do loży Asilo de la Vertud w Rio de Janeiro, a w 1844 do podległej Wielkiemu Wschodowi Francji loży Le de la Patrie w Montevideo.

Na wieść o Wiośnie Ludów powrócił do Włoch, aby walczyć o ich zjednoczenie.

Wielki Wschód Włoch (45 głosami na 50 głosujących) wybrał Garibaldiego Wielkim Mistrzem. Brat Giuseppe przyjął tę godność 6 czerwca 1864 roku i piastował urząd do 12 sierpnia. 28 maja 1865 r. obradująca w Genui Konstytuanta z udziałem delegatów 68 lóż nadała Garibaldiemu tytuł Pierwszego Masona Włoch i Honorowego Wielkiego Mistrza. Po przyłączeniu Rzymu do Zjednoczonego Królestwa Włoch, miasto to stało się centralną siedzibą najwyższych władz włoskiej masonerii. 28 kwietnia 1872 r. Konwent Wielkiego Wschodu Włoch nadał Garibaldiemu tytuł Dożywotniego Honorowego Wielkiego Mistrza.

Do lóż masońskich należały wszystkie dzieci Garibaldiego, nie tylko synowie, ale także córki. Jego syn Menotti został przyjęty do wolnomularstwa 1 lipca 1862 r. w Palermo. Wraz z nim inicjowany był pułkownik Francesco Nullo.

Brat Giuseppe Garibaldi, Wielki Mistrz Grande Oriente d’Italia, odszedł na Wieczny Wschód 2 czerwca 1882 r. na Caprerze.