Wolfgang Amadeusz Mozart (1756-1791)

genialny muzyk

masoni: Wolfgang Amadeusz Mozart

Wolfgang Amadeus Mozart (ur. 27 stycznia 1756 r. w Salzburgu, zm. 5 grudnia 1791 w Wiedniu) był austriackim kompozytorem i wirtuozem gry na instrumentach klawiszowych, zaliczanym wraz z Franzem Josephem Haydnem i Ludwigiem van Beethovenem do trójki klasyków wiedeńskich.

Już od dziecka Mozart utrzymywał liczne kontakty towarzyskie i przyjacielskie ze środowiskiem masońskim. Gdy w wieku 11 lat zachorował na tyfus plamisty, wyleczył go lekarz-mason Joseph Wolff, któremu zadedykował wolnomularską pieśń An die Freude (Do radości). Jeszcze jako nastolatek rozpoczął sześcioletnią pracę nad muzyką do dramatu Thamos, będącego wyrazem wielu masońskich idei. W roku 1778 skomponował Semiramidę do libretta opartego na dramacie słynnego francuskiego pisarza i masona Voltaire’a.

Na wiele lat przed przystąpieniem do Loży wolnomularskiej Mozart nie tylko nawiązywał bliskie kontakty z masonami, ale też podzielał ich poglądy na sztukę i sprawy dotyczące życia społecznego. Jawnie opowiadał się za wolnością, równością, braterstwem i wspólnymi działaniami na rzecz postępu ludzkości poprzez rozwój nauki i sztuki. Był już wtedy “wolnomularzem bez fartuszka”.

Jako zwolennik niemieckiego nurtu artystycznego Sturm und Drang (Burza i Napór), Mozart sprzeciwiał się rozbiciu państwa niemieckiego, upadkowi gospodarczemu i kulturalnemu oraz uciskowi mieszczan i chłopów. Hołdował przy tym dążeniom oświeceniowym, sympatyzując z iluminatami i ich ideą ducha progresywnego, racjonalistycznego i antyreligijnego.

Rozstanie z ukochaną uczyniło dla Mozarta rok 1784 okresem głębokiego kryzysu emocjonalnego, który jednak zakończył się pozytywnym przełomem egzystencjalno-filozoficznym. 14 grudnia 1784 o godz. 18:30, na II piętrze wiedeńskiego domu Zum rothen Krebsen mieszczącego się przy Kienmarkt 464, 28-letni Wolfgang Gottlieb Mozart na własną prośbę został przyjęty do Loży Zur Wohltätigkeit (Ku Dobroczynności) liczącej ok. 50 Braci i działającej zgodnie z regułami Ścisłej Obserwy. Była to mała i skromna Loża, która jednak ściśle współpracowała z dużą i prestiżową Lożą Zur wahren Eintracht (Ku prawdziwej Harmonii). Jako wolnomularz, Mozart związał się bratersko z austriacką arystokracją i elitą intelektualną. Artysta przeżył inicjację bardzo intensywnie, czemu dał wyraz w wielu kompozycjach muzycznych, których wspaniałym zwieńczeniem stała się opera ukazująca drogę profana ku Światłu - Czarodziejski flet.

Po przystąpieniu do masonerii kompozytor silnie zaangażował się w prace Loży, nie dążąc jednak do osiągnięcia wyższych stopni wtajemniczenia czy pełnienia odpowiedzialnych funkcji. 29 grudnia 1784 roku do Loży Zur wahren Eintracht aplikował za namową Mozarta jego starszy, szacowny przyjaciel - kompozytor Joseph Haydn. Inicjowany 11 lutego 1785 roku w wieku 53 lat Haydn nie znalazł jednak czasu na prace wolnomularskie i po dwóch latach został wykreślony z rejestru Loży.

Mozart zmarł w wieku niespełna 36 lat wskutek uremii i ogólnoustrojowej infekcji spowodowanej przez paciorkowca wywołującego tę chorobę nerek. Pozostawił po sobie muzykę stanowiącą piękny komentarz do jego wolnomularskiej działalności i świadectwo pracy nad samym sobą opartej na masońskiej symbolice.